Eindelijk zit ik weer achter mijn laptop om een blog te schrijven. Nou ja, enerzijds eindelijk; anderzijds geschreven op een moment ‘alleen als ik er zin in heb’. Zo kom ik in ieder geval iets van de voornemens in mijn laatste vakantie na.
Het is zonder meer luxe dat mijn geliefde J. en ik ieder jaar in juni en september langere tijd vrij zijn. In september gaan we vrijwel altijd zo’n drie weken naar een heerlijk huis in Zuid-Spanje. Ik vond het bijzonder leuk om bij terugkomst in Nederland te zeggen dat we niks hebben gedaan.
“Zijn jullie dan niet naar het Alahambra geweest? Of naar Ronda?”
Ja, ja, we weten het, er is veel moois in Andalusië. We gaan heus wel eens naar een bezienswaardigheid. Wel eens, want wat ons betreft komen we in het zuiden vooral los van intensieve banen, tijd helemaal voor onszelf. We tanken bij voor het nieuwe jaar. We doen ideeën op.

Voor mij is september bij uitstek een maand om los te laten; de herfst nadert. Bladeren beginnen te kleuren, dwarrelen neer. Hoe vaak zeggen we tegen onszelf of een ander: “Laat het los…”?
Of het nu gaat over een vastzittende gedachte, een zeurend gevoel in je lijf, piekeren over het verleden of de toekomst. Gedoe op je werk. Maar ook zijn dingen soms zo prettig dat we het juist willen vasthouden. De meeste mensen waarderen alleen fijne ervaringen en willen vervelende ervaringen niet hebben. In beide gevallen is het een vorm van vastklampen. Zo goed mogelijk situaties laten zijn zoals ze nu zijn is een manier van loslaten.

Het kan eveneens helpen je focus te verleggen. Je kunt in stilte zitten en een paar minuten of langer alleen je ademhaling volgen. Je kunt om je heen kijken en luisteren. Wat gebeurt er?
De omgeving van het vakantiehuis in Zuid Spanje is ver weg en anders dan thuis, tegelijkertijd is het vertrouwd. Als ik ’s nachts op mijn rug op bed lig hoor ik de golven van de zee, onder aan de heuvel op nog geen 200 meter afstand; het rolluik filtert het maanlicht en krekels geven telkens een concert.
Overdag kan ik uren naar de bergen kijken en rond scherende zwaluwen of het water dat zich voor me uitstrekt. De ene keer met hoge omzwiepende golven, de andere keer spiegelglad. Vorig jaar vloog een groep flamingo’s langs de kustlijn. En dit jaar zagen we op een regenachtige dag een school dolfijnen zonder dat we de verrekijker hoefden te pakken. Er plopte zomaar een vraag in me op.
“Zou jij hierheen gaan als ik er niet meer ben?” vroeg ik aan J.
Wat zou ik doen?

Voorlopig moeten we nog een paar jaar werken in tegenstelling tot veel Scandinavische pensionado’s om het vakantiehuis. We zien ze doorheen de jaren ouder worden. Onze buurvrouw noem ik Pippi, de mensen schuin tegenover haar Tommie en Annika. Pippi kletste luidruchtig en veel met iedereen, ‘s middags ging ze steevast met Tommy zwemmen die op gepaste momenten “ja, ja …” zei of humde.
Naast het huis van Tommie en Annika zat af en toe een grijze man met zijn krant en koffie, aan de terrasdeur hing een badpak op een hangertje. De vrouw was nergens te bekennen.

Met Pippi in de buurt las ik bij het zwembad zo ijverig mogelijk. Ik was begonnen aan ‘Jouw gezicht morgen’ van Javier Marías en was verbijsterd over de beschreven gebeurtenissen tijdens de Spaanse burgeroorlog. Waarom wist ik daar niets over? Ik kwam al in Spanje toen Franco nog leefde. Marías beschrijft in zijn boeken hoe dit kon gebeuren. Destijds werd een amnestiewet afgekondigd, zelfs de vuilste was werd niet buiten gehangen, bovendien waren er geen juridische consequenties. Toch hebben de geheimen zich niet onder het vloerkleed laten vegen. Het is belangrijk dat de verhalen doorgegeven worden, het is belangrijk te weten hoe het mensen is gelukt hiermee te leven.
Ook dicht bij huis hoor ik veerkrachtige geschiedenissen. Regelmatig vragen mensen of ik een deel van hun levensverhaal wil lezen. Ze gaan over ingrijpende gebeurtenissen. Over hoop en herstel. Veelal bestaat de behoefte die verhalen los te laten, de wereld in. Al hoeft dat niet in grootschalige oplages zoals de boeken van Marías, het valt niet mee een uitgever te vinden. Plotseling kreeg ik een idee en besloot ter plekke dat ik schrijvers van veerkrachtige korte verhalen een Podium wil bieden. Eenmaal thuis zou ik daar werk van maken.

Tegen het eind van de vakantie kwam Pippi ’s morgens vroeg naast me zwemmen. Ze vertelde honderduit, net als Tommie zei ik af en toe “ja, ja …”. Het water was koel, de zon op mijn gezicht warm. Pippi knikte naar het terras van de man die ’s morgens de krant las en zijn nog steeds onzichtbare vrouw. Hij bleek pas weduwnaar en kwam voor het eerst weer in zijn vakantiehuis. Hij wilde proberen of hij zonder haar het hier naar zijn zin zou hebben. Een dag later waren de rolluiken naar beneden. Het zwempak aan het hangertje was verdwenen.
Ik keek naar twee ligstoelen onder een palm. Vroeg of laat zouden J. of ik hier niet meer komen. Daar hoefde ik me nu niet druk om te maken. Ik hoefde alleen maar te kijken naar de strakblauwe hemel en voorbij scherende zwaluwen.

 

Maassluis, 11 november

3 antwoorden
  1. Ine
    Ine zegt:

    Toeval bestaat niet!
    Ik zit op een terras aan de Spaanse Costa, La Mata, Torrevieja, om precies te zijn. Net een kopje americano besteld, en lees jou blog. De pensionado’s aan de koffie, er zit duidelijk een vijf in de klok aan de glaasjes te zien. Mensen genieten en vooral als de ober komt afrekenen. Een land waar je pensioen meer waard is. Wat doe ik daar, alleen, zonder drama, genieten van de zee en daar te mogen zijn. Positief alleen met mijn ervaringen van de afgelopen jaren in mijn hoofd. Tijd nemen die te verwerken en vooral het goede boven laten drijven. Het besluit om voor zes maanden naar Spanje te gaan. Mijn omgeving kwam nog net geen antidepresiva brengen. Wat bezielt je alleen op reis te gaan! Dat heet leef je leven, mijn schatten kregen daar de kans niet voor. Vooral niet stoppen met leven als ik er niet meer ben was hun boodschap! Dat waaide ik weg. Langs de zee ben ik nooit alleen, het water verbindt ze met mij. Een gevoel van geluk, dankbaar voor ik wel heb ontvangen. Draai gevoel om, geniet van wat er was en denk positief. Onze les, doe wat je kan, zeg hoeveel je van je liefste houdt. Dit kost niets en levert het meest op. Zo kom ik bij de buurman, die zijn liefste verloor en de mooiste ode aan zijn vrouw zou zijn. Wanneer hij op die plek waar ze hun leven deelden stil staat bij de gelukzalige momenten of misschien wel hoe hij zich aan haar kon ergeren. Hoe fijn dat eigenlijk was. Ik hoop dat hij terug komt om dit te voelen. Wanneer de vijf in de klok zit, met een glaasje wijn proost op het geluk van zijn leven.

    Beantwoorden
  2. paul
    paul zegt:

    goed om te horen dat Pippi ook na al die jaren stoute dingen doen rust in spanje heeft gevonden. 🙂
    loslaten is zeker belangrijk maar dit kan je alleen doen als je weet wat je los moet laten dat is niet altijd duidelijk.
    dat heeft soms even de tijd nodig. daarom doen we dit vaker als we op vakantie zijn.
    maar ik denk dat elke dag er dingen zijn om los te laten.
    dus we moeten elke dag onszelf de tijd gunnen om te kunnen loslaten.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *