“Klopt het dat ik geen nieuwe blogs meer krijg?” whatsappte iemand. Laat ik haar Lezer noemen. Lezer leest graag mijn blogs liet ze weten. Prompt sloegen allerlei stemmetjes in mijn hoofd aan het discussiëren: “Ja, Angela, je was toch van plan tweewekelijks een stukje voor je site te schrijven? Je vindt schrijven toch zo fijn?” Natuurlijk herkende ik direct de kritische noot, gevolgd door ‘excuses’ want hoe druk was het niet geweest, vóór de kerstvakantie om al het werk op tijd af te krijgen, ieder jaar hetzelfde liedje, het lijkt wel of de duvel ermee speelt de dagen voor 25 december zo donker mogelijk te maken. Na de vakantie was niet alleen het werk opnieuw opgestapeld, tussen twee banen en vrijwilligerswerk door is er structurele mantelzorg. “Ik lijk niet goed bij mijn hoofd…” mompelde ik na deze innerlijke opsomming.“Het is anders wel gaaf dat mensen de blogs kennelijk waarderen en er zelfs op wachten”. “Ja zeker, en ik weet toch, alles komt en gaat, riep ik dat niet in mijn eerste blog, als belofte dat andere tijden zich vanzelf weer aandienen …?” “Wat heeft nù prioriteit?”

Zo ging het gebabbel nog een tijdje door, ik zat gewoon op de bank toen dit allemaal gebeurde, dat dan weer wel. Gelukkig bleef de laatste gedachte wat langer hangen. Gelukkig weet ik dat een mindfulness trainer evengoed hopsende gedachten kan hebben. Gedachten die bijvoorbeeld me wijs maken dat ik van alles moet doen of laten. Gedachten die meestal geen feiten zijn. Niets menselijks is mij vreemd.

Toen ik voor het eerst aan een mindfulnesstraining begon vroeg ik mij serieus af hoe ik het ooit zonder had gedaan. Ik ontdekte dat wij mensen gemiddeld zo’n 60.000 gedachten per dag hebben, vraag me niet hoe wetenschappers dat weten. Ik ontdekte ook dat we de golven in ons leven niet kunnen tegenhouden, we kunnen wel leren surven.

Deze wijze uitspraak is te vinden in het boekje ‘Stilzitten als een kikker’, het hoort bij de gelijknamige mindfulnesstraining voor kinderen. Dat vind ik mooi; immers, jong geleerd is oud gedaan. Zo ook zijn er naast mindfulnesstrainingen niet alleen boeken voor volwassenen die handreikingen doen hoe om te kunnen gaan met onze innerlijke dialogen om desgewenst te werken aan veranderingen in gedrag, er is sinds vorige week ook een boek voor kinderen over dit thema: ‘Het humeur van de bus’.

Het is niet geheel toevallig dat ik dit weet, het boek is geschreven door onze dochter Michelle Hollaar, kindercoach en eigenaar van Praktijk Polaris. Vorige week werd het boek gepresenteerd, onze kleinzoon kreeg het eerste exemplaar. Michelle las tijdens de presentatie voor over een rode bus onderweg naar de markt. Een bus vol gevoelens. Ik hoorde haar stem: “Het is jouw bus vol gevoelens, wie mag er aan het stuur? Boos, Blij, Vertrouwen, Zorgelijk? Alle gevoelens mogen er zijn. Maar komen we wel op de plek van bestemming als Paniek achter het stuur gaat zitten. En wat als Jaloers ook wil sturen?”  De reis in het boek gaat door regen en zonneschijn, op zoek naar welke gedachten kunnen helpen de bestemming te bereiken en welke een beetje in de weg kunnen zitten.

Het moge duidelijk zijn dat Trotse moeder aan het stuur van mijn bus zat toen ik onze dochter en kleinzoon op het podium zag staan. Voor mij gaat op, simpelweg pas op de plaats maken zo nu en dan, rustiger tijden dienen zich vanzelf aan en ja hoor, ik kreeg deze week onverwacht twee dagen voor mezelf in de schoot geworpen. Ik kon doen en laten wat ik wilde. Zo begon ik aan deze blog, waarbij ik Lezer hartelijk wil bedanken. Ze heeft me zomaar de openingszin aangereikt.

 

Maassluis, 25 januari 2019

 

 

 

9 antwoorden
  1. Ine
    Ine zegt:

    Hoe herkenbaar, in beslag genomen worden door alles wat om ons heen beweegt. Het is makkelijker in de bewegingen mee te gaan dan het niet toe te laten. Put uit eigen ervaring en inmiddels verslaafd aan de rust. Verblijf vijf maanden in Spanje en nog maar goed twee maanden tegaan. Geleerd van deze rust te genieten, zomaar in je eigen gedachten en genieten van al van de natuur. Vooral wandelen langs de zee is het mooiste wat ik hier ervaar. Het zal raar, zijn straks weer in die kluwen terug te keren. En afstand te houden, alleen te doen wat iets toevoegt. Voor mijn vertrek verklaarde men mij voor gek, vijf maanden alleen naar Spanje. Ben je gek, overspannen of depressief. Nee vooral niet. Dit is het mooiste wat ik heb ervaren. Alleen mogen doen wat je voelt, genieten van het geluid van de golven en de stilte. Oeps dat zal een zware klus zijn om zonder een egoïst te worden. Lief voor je zelf te zijn.

    Beantwoorden
  2. Paul
    Paul zegt:

    Eindelijk weer is een blog! 😉
    Onze gedachten kunnen ons soms naar mooie plekken brengen maar ook naar minder mooie plekken leiden. Gelukkig is er inderdaad o.a. Een mooie middel zoals mindfullnes die ons leert laat je gedachten er maar zijn geeft ze even aandacht en loslaten.
    Soms doen we ook dingen omdat het moet of dat we zo hebben afgesproken maar dingen doen omdat we het leuk vinden en dat met andere soms willen delen is het alle belangrijkste.
    En een creatieve proces moet je ook soms de tijd geven. 🙂
    Je hebt me heel nieuwsgierig gemaakt naar het boek met een bus vol emoties (ik ken trouwens een leuke spel daarover)
    Kan ik ook met handtekening bestellen? 😉

    Beantwoorden
  3. Els
    Els zegt:

    Zo herkenbaar. Mensen, kinderen, gedachten … wat mooi dat er tegenwoordig zo veel over te lezen is, er begrip en know how is. Mindfulness en ik weet niet wat voor remedies om al die prikkels en gedachten te tackelen. Goed dat er voor kinderen zulke mooie boeken zíjn! Jong geleerd ….

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *