Podium biedt schrijvers ruimte hun veerkrachtige verhaal te publiceren. Het tweede verhaal dat op mij veel indruk maakt is geschreven door Jamel Lange, Adviserend Ervaringsdeskundige bij Pameijer te Rotterdam:

 

OMGAAN MET SUÏCIDALITEIT

 

Mijn eerste depressie ontstond toen ik een jaar of 15 was. Destijds voelde het alsof mijn hele wereld instortte. Alles was zo duister en zwaar. Ik ben er wel met mensen over gaan praten, maar kwam er vrij snel achter dat ik niet goed kon uitleggen aan mensen wat er precies was. Wat ik dacht. Wat ik voelde. Of dat ze me niet begrepen, dat kan ook. Hoe dan ook, ik voelde me ontzettend alleen. Inmiddels heb ik er wat meer woorden voor gevonden, waarmee ik mensen enigszins een idee kan geven wat ik voel tijdens een depressie.

 

Iedereen kent wel het gevoel van schrikken. Als je in de auto zit en iemand snijdt je opeens af. Als je een grote spin ziet lopen op de vensterbank. Als je een horrorfilm zit te kijken en er komt opeens een hele enge scene. Wat er dan gebeurt is dat je een apart gevoel in je buik krijgt. Een gevoel wat moeilijk onder woorden te brengen is. Het is geen pijn, het is ook geen jeuk, het is een gevoel. Als ik in een depressie zit heb ik constant dat gevoel. Ik transpireer dan als een gek, heb regelmatig een verhoogde hartslag, ben heel onrustig en tegelijkertijd passief. En heb dus dat stomme gevoel in mijn buik. Alsof ik voortdurend in paniek ben.

 

Ik heb dan ook hele nare gedachtes die constant door mijn hoofd spoken. Die gaan met name over allerlei dingen waar ik voor m’n gevoel in gefaald heb of waar ik nog in ga falen. Bijvoorbeeld dat ik in de financiele problemen kom. Of dat ik nooit een relatie zal kunnen hebben. Dat niemand mij echt aardig vindt. Dat mensen achter mijn rug om praten. Soms zelfs dat ik in een soort complot zit. Een test van hogeraf over hoeveel een mens kan verdragen. Maar bovenal denk ik vrijwel voortdurend aan de dood. Ik fantaseer over hoe ik mezelf van kant kan maken. Ik beeld me in hoe opgelucht mensen zullen zijn als ik er niet meer ben. Ik schrijf in m’n hoofd lange afscheidsbrieven. Overal waar ik loop en bij alles wat ik om me heen zie verzin ik manieren om mezelf van het leven te beroven.

 

Je kunt je voorstellen dat ik er alles aan wilde doen om te zorgen dat die gedachtes en gevoelens stopten. En dat gebeurde ook altijd wel. Bijvoorbeeld als ik medicatie ging slikken. Of een periode echt mijn rust nam. Als ik erover praatte met mensen. Of als ik toepaste wat ik in therapie geleerd had. Maar bovenal hebben een aantal drastische keuzes in mijn leven voor de echte ommekeer gezorgd.

 

Jarenlang heb ik geprobeerd om niet meer te denken aan de dood. Ik mocht het niet van mezelf. Ik haatte mezelf om die gedachtes. Ik vond mezelf een zwakkeling. En als ik ze uitsprak dan zag ik hoeveel pijn ik de mensen om mij heen ermee deed. Dan ging ik me gigantisch schuldig voelen. Maar hoe harder ik er tegen vocht, des te hardnekkiger werden ze. Tot ik op een gegeven moment besloten heb om er niet meer tegen te vechten. Ik heb letterlijk met mezelf afgesproken dat ik het mezelf vergeef dat ik soms dood wil. En in het verlengde daarvan heb ik besloten om mezelf iedere dag weer de keuze te geven tussen het leven en de dood. Dat gaf enorm veel rust.

 

Maar tegelijkertijd verdween het schuldgevoel niet. Ik had sowieso het idee dat ik jarenlang een grote last ben geweest voor de mensen om mij heen. Had het idee dat iedereen zich altijd aan mij en mijn gemoedstoestand aan moest passen. Het zou niet eerlijk zijn als ik ze dan ook nog het verdriet bezorg om er abrupt mee te stoppen. Daar ontstond mijn tweede drastische keuze. Ik ben mijn eigen zin om te leven gaan creëren. Ik bemerkte dat ik het meest levenslustig werd als ik iets voor anderen kon betekenen. Dus om mezelf een keuze voor het leven te geven, ben ik me gaan toeleggen op er oprecht zijn voor andere mensen. Dat kan in kleine dingen zitten, bijvoorbeeld een glimlach naar iemand op straat. Maar ook oprecht geïnteresseerd zijn in andere mensen. Mijn familie, mijn vrienden. En later ook in mijn werk. Luisteren naar mensen, doorvragen op wat ze zeggen. Complimenten geven als ze iets goed doen. Bedanken als ze iets voor mij doen. Destijds nog wel met het idee dat als ik zo mijn leven inricht, mensen dat van mij zullen herinneren als ik er niet meer ben. Zo van ‘Jamel doet ons verdriet door te sterven, maar hij heeft ons ook heel veel gegeven’. Een excuus dus eigenlijk. Vooraf al goedmaken dat ik mensen pijn doe.

 

Dit klinkt heel heftig, daar ben ik me van bewust. Maar zo is het destijds voor mij begonnen. We spreken nu echt al over jaren geleden. Inmiddels wil ik oprecht niet meer dood. Ik heb de afgelopen jaren zo ontzettend veel mooie mensen ontmoet. En ik ben erachter gekomen dat positief zijn, iets voor een ander betekenen, oprecht liefhebben en al dat soort positieve dingen me zo ontzettend veel levenskracht hebben gegeven dat ik daarmee mijn eigen levenslust gecreëerd heb. De afspraken met mezelf staan nog steeds, die verdwijnen waarschijnlijk ook niet meer. Maar waar ik jarenlang gedacht heb de 30 niet te halen, voel ik me inmiddels al zo lang zo ontzettend goed dat ik het me nauwelijks meer kan voorstellen dat ik me ooit zo gevoeld heb.

 

September van dit jaar word ik 30. En hoewel ik niet bijzonder uit kijk naar dit moment (ik word opeens oud enzo), is het wel een feit dat ik zin heb in het leven richting mijn verjaardag en al die jaren daarna. Het plezier wat ik nu ervaar in mijn leven, neemt niemand van me af. Inclusief ikzelf.

 

 

8 antwoorden
  1. Miriam
    Miriam zegt:

    Mooi en herkenbaar geschreven Jamel. Denk dat dit voor vele fijne inzichten geeft en handvatten over hoe je er mee om kunt gaan. Dank voor het delen, respect.

    Beantwoorden
  2. Marjolein W. Bakker
    Marjolein W. Bakker zegt:

    Jamel, Dank voor je openhartige verhaal. Veel mensen zullen dit herkennen. Ik ook! En wie weet herkennen mensen er mensen in die zij om zich heen hebben. Misschien die ene buurvrouw, die eigenlijk wat teruggetrokken is de laatste tijd. Of die vriend van de sportclub die…nou, nu ik erover nadenk, toch al zeker twee maanden niet meer is geweest. Als we niet alleen onszelf toestaan te leven met de nare gedachten die er nu eenmaal kunnen (en in jouw geval gelukkig kónden) zijn, kunnen we ook iets voor anderen betekenen door er zonder vooroordeel voor hen te zijn.
    Als het om zingeving gaat, wil ik graag een mooie site delen die voor mij dagelijks een inspiratiebron kan zijn: http://www.actionforhappiness.org.
    En…ik wens je alvast een prachtig vierde decennium!

    Beantwoorden
  3. Betty Prins
    Betty Prins zegt:

    Dank je wel Jamel voor je openheid. Je hebt woorden gegeven aan hoe het is om met depressiviteit te leven en wel op een manier dat ik het als niet depressief persoon het kan accepteren, bijna voelen. Heel waardevol voor mensen zoals mijn zoon die nog niet zover zijn dat hij goed kan omschrijven wat het met hem doet. Je schrijft ook heel mooi over de wederkerige relatie met je omgeving. Dat herken ik ook bij mijn zoon. Hij noemt het zelf dat hij nu genoeg energie heeft om volwassen te zijn. Genoeg energie om een donkere periode de baas te kunnen, samen met zijn omgeving. Dat is na zijn 30e verjaardag alleen maar gegroeid. Ik wens jou ook deze groei toe.

    Beantwoorden
  4. Audry
    Audry zegt:

    Ook al ken ik jou en jouw verhaal al wat jaartjes, toch ben ik weer onder de indruk. Van hoe je heel uitgesproken woorden weet te geven aan die donkere gevoelens en gedachten. Maar ik ben nog meer onder de indruk van je wilskracht en veerkracht. Een verhaal van hoop voor velen. Dank voor het delen

    Beantwoorden
  5. Corry Groen
    Corry Groen zegt:

    Petje af voor de manier waarop je dit met innerlijke kracht hebt weten te bereiken! Het vereist zelfdiscipline , geduld en zelfvertrouwen. Waardevolle kwaliteiten en die heb je dus! GEFELICITEERD! ook met je verjaardag!💖

    Beantwoorden
  6. Natasja
    Natasja zegt:

    Wow Jamel, wat schrijf je met kracht! En wat ben ik blij om te kunnen zeggen dat ik vooral het laatste stukje Jamel dat je beschrijft herken. Natuurlijk zijn er soms donkere dagen, maar deze gaan ook weer voorbij.. Ik heb je leren kennen als een gastdocent die, met respect voor mijn gevoel, mijn gevoelige snaar wist te raken. Er heerste voor mij altijd een vertrouwde en gemoedelijk sfeer in de klas wanneer jij er was en ik heb veel van je mogen leren. Dankjewel!
    Liefs

    Beantwoorden
  7. Ine
    Ine zegt:

    Ik snap als geen ander hoe groot je gevecht is geweest om boven je negatieve gevoelens uit te groeien. Top, top, top, je deed het. Elke verjaardag telt dubbel, hoe fijn dit positief te mogen vieren. Heel veel respect dit gevecht te winnen, dat heet karakter.

    Ik ga niet in details, mijn zoon heeft het niet gered. Vandaag gebeurde iets bijzonders. In Spanjer de kleine uitvoering van de Sacrada Familia die staat op een berg in Novelda bezocht. Brand een kaarsje voor mijn zoon, neem plaats in de kerk, zat daar in gedachten. Uit het niets begint het orgel het Ave Maria te spelen. Ik hield het hierbij niet droog maar was samen met mijn zoon op de berg in de kerk.

    Beantwoorden
  8. Maria
    Maria zegt:

    Jamel, ik ben onder de indruk van je verhaal. Om de inhoud, maar ook de openhartigheid waarmee jij de periode van je depressie hebt beschreven. Heel veel mensen zullen steun vinden in je verhaal. Het is een heel krachtig verhaal.
    Dankjewel voor het delen. Alvast gefeliciteerd met je 30e verjaardag.
    Liefs, Maria.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *