Podium biedt schrijvers ruimte hun veerkrachtige verhaal te publiceren. Het derde m.i. prachtige verhaal is geschreven door Betty Prins. Zij is moeder van een gezin waarvan de dochter ooit de stempel meervoudig complex gehandicapt kreeg. De dochter kreeg op haar 19e de diagnose CFC Syndroom wat voor een groot deel haar lichamelijke en verstandelijke beperking verklaarde. Zij is met behulp van het gezin, professionals en anderen opgegroeid tot en volwassen vrouw:

 

DE ZOMER WAARIN MIJN DOCHTER VOLWASSEN WERD

In september 2016 werd onze dochter 30 jaar. We hebben het groots gevierd in de Efteling.

Deze verjaardag is echt een mijlpaal geweest. Ik benoemde het ook naar haar als, je bent nu echt een vrouw, een volwassene die haar eigen leven leidt met alle mensen om je heen. Mede door het zo duidelijk te benoemen groeide er bij mijn dochter het verlangen om ook echt volwassen te zijn. Ze vormde voor zichzelf een beeld van wat dit inhield. Ze gaf aan dat ze wilde veranderen, ze wilde verhuizen.

Omdat er in die tijd nogal wat onrust was in de woonvorm, koppelde ik die wens al snel aan mijn invulling en die was, ik had gedachtes zoals: ze heeft het niet naar haar zin in de woning, ze zijn niet goed voor haar, ze heeft last van al die onrust. Samen met de persoonlijk begeleidster zijn we met mijn dochter in gesprek gegaan. Bij haar werkt het goed als je abstracte vragen ( zoals over gevoel en de toekomst ) inzichtelijk maakt met voorwerpen of tekenen. Ik besloot schaalvragen te stellen. Hiervoor maakte ik gebruik van duploblokjes opgestapeld van 1 tot 10. De vragen kon zij beantwoorden door veel of weinig blokjes aan te wijzen. Om het gesprek in te leiden gebruikte ik 3 poppetjes. 1 baby, 1 kind met sjaaltje en 1 vrouw met ketting. Zij mocht kiezen hoe zij zichzelf nu zag. Tot mijn verbazing koos ze de vrouw met ketting. Ik als moeder zag haar nog als kind met sjaaltje. 1-0 voor haar. Uit het hele gesprek waarbij we een schilderij maakte van haar toekomstdroom, bleek dat ze een eigen appartement wilde en geen studio, maar een huis met een aparte slaapkamer. Ze had ook bedacht dat ze dichtbij ons wilde wonen in de wijk waar ze opgegroeid was. Zelfs de woonvorm had ze al uitgezocht. Mijn angst dat ze misschien zelfstandig met weinig begeleiding zou willen wonen was onterecht. Mijn dochter heeft haar beperkingen geaccepteerd en weet dat ze altijd begeleiding nodig heeft en wil dit ook. Na dit gesprek hebben mijn man en ik een bezoek gebracht aan de door haar aangewezen woonvorm en haar ingeschreven. Uiteraard waren er lange wachttijden, jaren. Ik steunde haar door de tijd in de studio te benoemen als oefentijd. Hier oefende ze om in een eigen appartement te gaan wonen.

December 2018 geeft mijn dochter aan dat ze door alle veranderingen om haar heen, veel behoefte krijgt aan de stand van zaken van haar verhuis doel. Samen bellen we de organisatie en we horen dat ze bijna bovenaan staat. Er is hoop, echter nog niets concreets. Eind April 2019 krijg ik een telefoontje, er is plaats in de woonvorm. Of we zo snel mogelijk willen gaan kijken. Een superblije dochter, een geschrokken moeder en een overbelaste vader maken afspraken met de voorziening en eind Mei 2019 wordt er verhuisd.

Zo’n verhuizing gaf mij allerlei nare herinneringen aan vorige verhuizingen. Stres gedachtes zoals ;Waar haal ik de energie vandaan om alle koppen de goede richting uit te krijgen? Lukt het me om kalm de nervositeit en boze buien van mijn dochter op te vangen? Wat moet ik allemaal regelen? Mijn man kampte met lichamelijke klachten en overbelasting op zijn werk, hij kon minimaal bijdragen aan dit project. De beren op de weg die ik zag waren onterecht. Ik kreeg hulp van een vriendin bij regelzaken, mijn man nam de dag van de verhuizing vrij, mijn a.s. schoondochter kwam vanuit Eindhoven een dagje helpen inruimen en de voorziening was uiterst behulpzaam. Maar de mooiste verrassing gaf mijn dochter me.

Vanaf haar 20e is ze vanuit logeren gaan wonen in een trainingshuis, daarna werd ze gedwongen te verhuizen naar een andere woonvorm. Dit was geheel tegen haar zin in een heel andere wijk. Ze was boos, nerveus, wilde niet aansluiten bij anderen en reageerde dat op haar vader en soms op mij af. Was niet blij met de inrichting van haar studio. Hoe positief ik ook aangaf wat er allemaal wel prettig was om in Overschie te wonen op de bovenste verdieping, het hielp niet veel. Er was altijd strijd om terug te gaan naar haar huis. Iets wat we veel besproken hebben op de woonvorm maar nooit echt opgelost is.

Hoe anders verliep nu de verhuizing, ja ze was nerveus maar zo blij en betrokken en genoot van alle zaken die geregeld moesten worden, dacht actief mee over wat ze nodig had. Vertelde trots dat de mannen ( verhuizers )voor haar kwamen. Hielp met dozen inpakken. Regelde een afscheid feestje met haar toenmalige begeleidster en deelde verhuiskaarten uit aan iedereen die ze kende. De dag van de verhuizing kwam ze om 16.00u uit haar werk naar haar nieuwe huis. Super gelukkig, wij konden wel gaan vertelde ze ons, ze regelde het verder zelf wel.

Nu zijn we maanden verder, ze kiest er zelf voor om minder naar ons toe te komen en geniet ervan dat ze zelf de was kan doen, apart slaapt. Als we haar komen halen zit ze op haar balkon met ipad en zwaait. Wat maakt dit beeld me intens gelukkig. Mijn man en ik genieten van het hebben van een dochter die zo goed voor zichzelf kan zorgen. Zelf haar hulpvraag kan stellen aan begeleiding en aan me vraagt of ze nooit meer hoeft te verhuizen. Dit staat in schril contrast met de tijd waarin ze voor het eerst ging wonen en aan me vroeg hoeveel nachtjes ze nog moest blijven slapen op haar eerste woonplek.

Mijn dochter is een volwassen vrouw die woont met de begeleiding die ze nodig heeft en wij kunnen met een gerust hart een stap opzij doen. Weer een fase verder, we zijn geen tolk meer maar gewoon ouders van 2 volwassen kinderen, die af en toe op bezoek komen en dan weer vertrekken naar hun eigen leven. Zo normaal, voor nu doel bereikt, wat de toekomst voor ons in petto heeft, daar maak ik me niet druk om, ik geniet van de zomer van 2019.

De zomer waarin mijn dochter volwassen werd.

 

Betty Prins

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *